Naar huis via Toronto

De dag mocht weer vroeg beginnen, want het eerste busje naar Los Angeles International Airport vertrekt al om 7:00 uur, dus was de wekker gezet om 5:00 uur, zodat ik mijn darmen bijtijds gespoeld kon hebben. Ondanks alles eindigt zoiets toch in wat haastwerk, want het busje missen is eigenlijk geen optie. De koffers afvullen, letterlijk totdat de ritsen strak staan en dan meteen alles mee naar beneden, naar de lobby, wachten op het busje met een inderhaast uit de ontbijtzaal meegenomen glas sinaasappelsap en een banaan. Maar we waren op tijd en konden mee.

De chauffeur laveerde ons snel en behendig door het nu toch echt wel wat rustigere verkeer in die grote stad. We konden mooi nagenoeg recht voor de deur van de Air Canada balies uitstappen, waar het ook nog vrij rustig was. Boardingpassen printen via de terminalpalen, koffers afgeven en dan door naar de security scan. Er werd geen acht geslagen op de inhoud van onze koffers (de iPad en de Samsung tablet), maar ik zou toch echt wel iets bij me hebben. Ja ja, ik had al gezegd, dat ik een stomadrager ben, en had zelfs mijn shirtje al opgelicht, maar ik moest door naar de full body-scan. En ook daar was niets meer te zien, dan iets op mijn buik, wat uiteraard mijn stomazakje was. Ha, piece of cake, he.. Niets te vinden, en er was ook niets. 

Op naar Gate 28, wachten op ons toestel, waar op een gegeven moment ook Peter en Mandy aankwamen, waarbij Mandy in een rolstoel zat. Op het laatst, na het ontbijt, had ze een zweepslag in haar been gekregen, en dat loopt niet echt lekker.. Nou ja, wel op een best moment, toch? De vlucht gaat op tijd, hier en daar een beetje met turbulentie, maar hij was wel mooi, over het Amerikaande woestijngebied waar wij ook voor een deel gereden hebben. Ik had overigens bij de take-off wel even een “hum” momentje, met een traan – mijn bucket-list is nu leeg, mijn item ingelost, en mijn, nee, ons leven moet weer verder. Ik heb het maar even ingetogen voor mezelf gehouden…

In Toronto moesten we overstappen voor de vlucht naar Amsterdam. Vooral doorlopen, was het devies, want we konden onmiddellijk boarden. Yvonne heeft nog snel wat eten en drinken ingeslagen, dat wel, want de vorige vlucht betrof eten tegen betaling, en dat risico wilden we nu niet nemen. Het is al donker, wanneer we opstijgen, en we zitten niet aan de raamkant. We krijgen wel wat eten, nog lekker ook, kijken nog een filmpje en proberen dan wat te slapen, wat voor mij niet zo meevalt met een pratend en flikvlooiend stelletje naast me. 

 Net na 10:00 uur landen we op Schiphol. Na de ID controle en ophalen van de koffers nemen we afscheid van de groep, deels ook via Whatsapp – borrelen we nog een keer na? We lopen langs de douane – niets aan te geven – en komen in de ontvangsthal, waar Jos al met Baloo staat te wachten. We zijn moe en blij. Op naar huis, Jos!